The road to victory

“The road to victory is paved by logistics”

Da’s weer zo’n quote die regelmatig opduikkt en die wordt toegeschreven aan John Keegan. Niet dus, al had ie het gezegd kunnen hebben. Keegan was wel van de genuanceerde benadering. Volgens Keegan bepalen cultuur, tradities, moraal en discipline, leiderschap, sociale organisatie, technologie en psychologie van soldaten hoe oorlog wordt gevoerd en gewonnen. Maar in zijn “History of Warfare” stelt hij wel dat landen niet alleen winnen door tactiek of technologie, maar juist door het vermogen mensen, voorraden, industrie en organisatie langdurig te ondersteunen.

In dit artikel “The fight to supply – what Ukraine and the Middle-east tell us about logistics space and the changing character of war” borduurt David Beaumont, op dit thema voort.  Beaumont stelt Het stelt dat moderne oorlogvoering steeds meer draait om logistiek. Niet alleen de klassieke ‘militaire’ logistiek, maar de complete supply chain, wat hij beschrijft als “logistics spaces” (regions of the world have the potential to be, if not already are, battlegrounds.) De huidige oorlogen in Oekraïne en het Midden-Oosten tonen aan dat supply chains geen neutrale achtergrond meer zijn, maar zelf slagvelden worden. Aanvallen op havens, spoorwegen, energie-infrastructuur en scheepvaart kunnen militaire operaties vertragen én economieën ontwrichten. Van die Straat van Hormuz gaan we nog lang last houden.

Is dat helemaal nieuw? Neen, ook in de Eerste en Tweede wereldoorlog was het belang van de Lines of Communication over b.v. de Atlantische Oceaan meer dan duidelijk en waren fabrieken een legitiem doelwit. Fast forward naar 2026 en gelet op het feit dat we sowieso een gebrek aan grondstoffen en productiecapaciteit hebben, weten we wat ons te doen staat. Toch?

Weerbaarheid noemen we het vaak, maar zelfredzaamheid is een betere term. Beheers de logistieke ruimte en win de oorlog.